به یاد پدر
 

خواستم در ماتم بابای خود گریه کنم

یادم آمد ماجرای کربلا چشمم بسوخت

خواستم تا خیمه ای بر پا کنم در سوگ او

خیمه ثار خدا دیدم که در آتش بسوخت

خواستم تا صورتم نیلی کنم ، بر سرزنم

صبر زینب یادم آمد گونه هایم را بسوخت

خواستم همراز زینب من شوم در کربلا

دامنم آتش گرفت و زلف با معجر بسوخت

خواستم هم ناله طفلان در بندش شوم

بازویم با تازیانه ، هم کف پایم بسوخت 
خواستم تا در وداع آخرش صبری کند 

بر وداع آخر میر حرم قلبم بسوخت

خواستم تا تحفه ای پیشم بماند از پدر

یاد آن پیراهن غارت شده،جانم بسوخت

خواستم یک بوته گل اندر مزارش افکنم

دیدم انگشتر به دستم در غم مولا بسوخت

خواستم تا باز گویم قصه ویرانه را

من به چشم خویش دیدم قصر شاهانه بسوخت

خواستم واضح بگویم که چه شد در کربلا

هم دهانم، هم زبانم هم لبم یکجا بسوخت 

و اینک ما مانده ایم و خطوط پیدای خاطرات دلنشین بر روی لوح دل غمدیده مان .خاطرات عزیزی که دیگر فرصتی برای بودن در کنار ما بیچارگان در عالم فانی نداشت و کاروان دنیای جاودانگی او را همراه خود برد و جمعی را چنین در ماتم رفتنش سیاهپوش و اندوهگین کرد.آری او را برد و با بردنش چه درد و زخمی بر ژرفای تن و جانمان به یادگار گذاشت. در ماتم فراقش به سوگ نشستیم و چه بی تاب و تلخ امید وصال دوباره اش و ترک فراقش را در عالم خواب و رویا جستجو می کنیم . 

او رفت و قرین شدن سوگش با عزای استخوان سوز سید شهدای عالم ابا عبدالله الحسین (ع) تسکینی بر روح و جانمان شد و آرامشی بر قلبمان و بهانه ای برای بی تابی هایمان .